cyklinowaniecyklinowanie

Historia parkietu, podłogi drewnianej

Historia

         
  Podłogi, tak jak wszystko inne w domu miały skromne początki.
Większość zwykłych ludzi i kupców w Europie miała podłogi, które stanowiło klepisko, natomiast w domach bogatych i królewskich obejmowała płyty marmurowe. Ten marmur wymagał ciągłego czyszczenia, który szybko prowadził do gnicia drewnianych podpór podłóg.
 Do naszych czasów zachowało się niewiele rzeczywistych świadectw istnienia drewnianych pokryć podłóg z wczesnego średniowiecza. Na ich podstawie możemy jednak stwierdzić iż pierwowzorem parkietu była podłoga układana z ciosanych bali drewnianych.
Władze królewskie były pierwsze, które korzystały z udogodnień podłóg drewnianych. Pierwsze podłogi były ocierane, dosłownie ręcznie ,,szlifowane" za pomocą piasku, który był tak długo nacierany aż deski uzyskały gładką powierzchnię. To było bardzo trudne zadanie, ale na to było stać tylko najbogatszych.
  Rozwój podłóg wykonanych z desek drewnianych można zauważyć w Ameryce Północnej podczas ery kolonialnej (1607-1780).
przekroj
    Początkowo składane deski były grube i szerokie (ok. 5m) najczęściej były to deski dębowe wycięte z obfitych lasów starego wzrostu.
Ze względu na wiek drzew i średnicy masowej, pożądany twardziel był bardzo napięty-ziarnisty, gdzie tarcica była bardziej wytrzymalsza niż stosunkowo niedojrzałe drzewa tego samego gatunku, które  są zbierane do dziś.
Początkowo nie były one szlifowane ani wykańczane, a gładką powierzchnie uzyskiwały pod wpływem częstej eksploatacji. Deski były przytwierdzane gwoźdźmi bezpośrednio do powierzchni. Z czasem zauważono, że aby deski lepiej połączyć stosowano wyżłobienia.
 

Barok to szczytowy okres popularności parkietu i dominacji parkietu taflowego. Parkiety kładziono w zamkach i pałacach całej Europie m.in: Francji, Rosji, Włoch, Holandii, Anglii.
Parkiety XVII wieku charakteryzuje wielka różnorodność zarówno kształtów, jak i kolorów tafli - przez zygzakowate, gwiaździste, rombiaste, otoczone bogatymi  bordiurami, do rozet, czy medalionów umieszczanych w centralnym punkcie sal.
Parkiet-Versailles
Dziedzictwo parkietu znajduje się głęboko w arystokracji i sięga 16 stulecia Francji. Słowo pochodzi od starego parchet francuskiego (zdrobnienie od parku), co dosłownie oznacza "małą zamkniętą przestrzeń". Duże przekątne kwadraty zwane parquet (parkiet) de Versailles (nazwa pochodzi od Wersalu, dla których zostały zaprojektowane, aby zastąpić marmurowe podłogi) zostały wprowadzone w 1684 roku jako parkiet de Menuiserie.
parquet de Versailles  
 
nazwy-francuskich-podlog
Przykładem najciekawszej posadzki drewnianej okresu Ludwika XIV jest parkiet zaprojektowany przez Francois Mansarta w zbudowanym przez niego pałacu Maisons - Laffitte (w latach 1640-1651), a wykonany przez mistrza z Królewskiej Manufaktury Gobelinów, Jeana Harmanda.

Francois-Mansart








Arystokraci z całej Francji projektowali nowe wzory parkietów
do swoich zamków, a wzory są jeszcze znane pod nazwą miejsc,
w których były najpierw montowane









Równie prężnie rozwija się budownictwo pałacowe w Rosji, gdzie w 1703 roku car Piotr Wielki buduje nowa stolicę Sankt Petersburg.Bartolomeo-Rastrelli
Pałace Sankt Petersaint-petersburg-peterhofsburga zdobione są w tym czasie intarsjowanymi parkietami, których bogactwo i piękno przewyższa drewniane posadzki francuskich siedzib królewskich. Z tego okresu pochodzą między innymi tafle parkietowe z pałacu w Peterhofie, czy Pałacu Zimowego w St. Petersburgu.
W pałacu w Peterhofie dominującym elementem posadzki była ogromnych rozmiarów gwiazda, otoczona rombami i medalionami, a całość wzoru zamykała bordiura biegnąca pod ścianami pomieszczeń. Autorem posadzek był włoski architekt Bartolomeo Rastrelli.

B. Rastrelli       
Parkiety te wykonywane były z różnych gatunków drewna: dębu, klonu, jabłoni, brzozy, greckiego orzecha, palisandru, sandału, drewna różanego i czerwonego mahoniu. W technice wytwarzania parkietu wykorzystywano właściwości gatunków rodzimych i egzotycznych, selekcjonowano drewno wybierając odcinki najbardziej oryginalne pod względem koloru i rysunku słoja, stosowano też okapcanie drewna, wędzenie i wypalanie.

parkiet-smola
Parkiet i podłogi drewniane pozostały popularne do 1930/40 roku, gdzie w tych latach używano podgrzanej smoły do bezpośredniego mocowania desek do powierzchni.
Pojawiły się też pierwsze obramowania dookoła podłogi przypominające dzisiejsze listwy. W okresie międzywojennym straciły one na swojej atrakcyjności i zastąpiły je podłogi linoleum oraz podłogi korkowe.
Przez chwilę wydawało się, że podłogi z drewna staną się całkowicie przestarzałe ale naszczęście zmieniło się to na początku lat 80/90 dwudziestego wieku.
Ponowne zainteresowanie podłóg drewnianych zyskało dzięki zastosowaniu nowych, lepszych technik produkcji (ulepszono systemy łączeń, uproszczono montaż, wprowadzono ciekawsze rozwiązania) i bardziej trwałych materiałów, takich jak laminaty które rozpoczeły odrodzenie w branży podłóg drewnianych.

  Drewniana podłoga laminowana jak znamy ją dzisiaj, została wymyślona przez Perstorpa AB Holdingsa z Szwecji, giganta przemysłu chemicznego. Laminat został wprowadzony do obrotu pod nazwą "Pergo" i został alternatywą dla droższej drewnianej podłogi. Holdings również poszukiwał innego wykorzystania dekoracyjnego dla laminatu, które zostały szeroko stosowane na blaty kuchenne, jak to jest do dziś.
Wprowadzony na rynek w 1984 r. i rozwinięte do końca 1990 roku, parkiety laminowane były największą innowacją wprowadzoną w Europie od czasu wynalezienia winylowych podłóg w 1960 roku, które popularne były w latach 70/80 dwudziestego wieku. W Ameryce Północnej, podłogi laminowane zostały wprowadzone w 1994 i szybko stały się bardzo popularne, zarówno w ośrodkach mieszkalnych i handlowych.

Parkiety są znowu popularne, ze względu na swoją elegancję, trwałość, gustowny wygląd oraz zapewniają poczucie ciepła i przytulności.
                                       
       
Scroll to top